آزمون شاخص جریان مذاب (MFR):
روش این آزمون به این صورت است که میزان 3 تا5 گرم از ماده پلی اتیلن را داخل سیلندر دستگاه مربوطه ریخته و در دمای 190 درجه سانتی گراد تحت بار 5kg برای مواد HDPE و 2.16kg برای مواد LDPE قرار داده و مقدار مواد مذاب پلی اتیلنی که در مدت زمان 10 دقیقه از دای با طول و قطر استاندارد روان می شود را اندازه گیری کرده و به عنوان نرخ جریان مذاب در نظر می گیریم.مقدار محدوده مجاز MFR طبق استاندارد برای موادو لوله های پلی اتیلن با چگالی بالا مابین 0.15 تا 0.7 گرم بر ده دقیقه و برای لوله های گازرسانی مابین 0.2 الی 0.7 گرم بر ده دقیقه می باشد.علاوه بر این لازم به ذکر است که میزان اختلاف MFR لوله با مقدار MFR مواد اولیه نباید کمتر یا بیشتر از 20% باشد


علت انجام آزمون شاخص جریان مذاب (MFR):
نرخ جریان مذاب پلی اتیلن با وزن مولکولی آن رابطه معکوس دارد یعنی هرچه میزان MFR کمتر باشد نشان دهنده این است که وزن مولکولی ماده پلی اتیلنی بشتر بوده و مقدار گره خوردگی و فشردگی زنجیره های پلیمری آن بیشتر می باشد.
آزمون MFR برای تشخیص گریدهای ماده پلی اتیلن نیز می تواند کارایی داشته باشد
اگر میزان MFR لوله های تولید شده با مواد اولیه آن اختلاف زیادی داشته باشند می توان مواردی از جمله نامرغوب بودن مستربچ،عدم اختلاط مناسب مواد اولیه با هم،بالا بودن دمای تولید و سوختن مواد اولیه یا وجود نواحی مردابی در اکسترودر و در نتیجه افزایش زمان قرار داشتن مواد اولیه در سیلندر را استنباط کرد

استانداردهای مربوطه:
استاندارد ملی ایران :  INSO 6980-1(1392)- عنوان استاندارد: تعیین نرخ جریان جرمی مذاب (MFR)  و نرخ جریان حجمی مذاب (MVR)  پلاستیکهای گرمانرم-قسمت اول:روش استاندارد
استاندارد  مرجع لاتین: ISO 1133-1(2011)- عنوان استاندارد: Determination of the melt mass-flow rate (MFR) and the melt volume-flow rate (MVR) of thermoplastics